این شب سرد زمستان

خاطراتم پشت در آواره اند،

در سراغ عالمی، گم گسته ای

عالمی که هیچ وقت از ما نبود

پشت  بالکن شما بیچاره اند.

 

آری، آری

خاطراتم میروند تا مرز بالکن شما

آن طرف ویزا ندارند،

مرز بسته،

پای لنگ خاطرات من شکسته.

 

من نمیدانم که در آن سوی مرز،

در آن اتاق،

عشق ما اندر کجا سرکوب شد،

آن نهال سبز باغ آرزو

بهر چه حاصل نداد و چوب شد.

...

صد دریغا،

این شب سرد زمستان

خاطرات ابترم کامل نشد،

آن چنانی کام دل

از عشق ما حاصل نشد.

نوروزتان مبارک.

در آن ساعت که طفل نازنین

با لفظ شیرین

"بای بای" می گوید

و دست همچو نور ماه

 لطیف و پاک و زیبارا

چو بال چوجه ی نوبال

می دهد تکان،

همان ساعت وجودش

با سم نامرعیی ویرانگر

آلوده می گردد.

و ما هرگز نمیدانیم با این کار

ورا در دام فرهنگ دگر

افکنده ایم آسان.

 

ز بعد آن

"هری پاتر"

و خیل هرزه و هرزه

تجاوز می کند بر عالم این طفل

و از این عالم  زیبا

لطافت می شود بیرون

و در این عالم زیبا

خشونت می شود حاکم.

دگر

دارا و سارا ارزش خود می دهند از دست

و آنها مود روز بچه ها نیستند

("خدا حافظ" کلام رفته از مود است؟

خبردار!

جهان کودکی آکنده از دود است)

 

به فکر ما:

هر آن چه حاصل غرب است

مدرن است

و باید پیروی بنمود از او

و خیلی راحت و آسان

می گوییم:"مرسی"

چرا "مرسی"؟!

 

ببینید این عجب اندر عجب را

که گوی ما نداریم لحظه های خوب و شادی

و تنها "لحظه های دیدنی" در خارج از مرز است

و هرچه "دیدنی ها"از غربی ها باشد

صدای خنده ی ما می شود بالا

و ما در نبز مود روز می چرخیم

ولی حیفا

که این چرخش

مارا

می کند بیگانه از ما...

 

برای آن که وقت خود

 به این چند واژه ی من صرف بنمودید

از این لطف شما مرسی

و تا دیدار تزه: بای بای.

 

یک منی در من به لب های شما عاشق شد است

بی خبر از من به گپ های شما عاشق شداست.

این منی که در من است و نیست با من

میبرد من را ز "من" سوی شما

می کند دل را اسیر چشم و ابروی شما.

در شما من را ز من گم می کند

سینه را مجرای قلزم می کند.

این منی که

 دایما اندر کمین من بوده،

در لباس دوست اما بی ابا دشمن بوده.

 

این عجب را بین که اکنون

از مسیر قلب من بگذشته است،

این کلاغ از گوشه ی باغ و چمن بگذشته است.

 

آری، آری،

همچنانی کز تبسم

می شود افزوده پیوند دو لب

لطف لب های شما

کرده است من را به من نزدیک تر،

می شوم ایرانی تر،

می شوم تاجیک تر.

 

Лабхои шумо

 Як мане дар ман ба лабхои шумо ошик шудаст
Бехабар аз ман ба гапхои шумо ошик шудаст
Ин мане, ки дар ман асту нест бо ман
Мебарад манро зи ман суи шумо
Мекунад дилро асири чашму абруи шумо
Дар шумо манро зи ман гум мекунад
Синаро мачрои Кулзум мекунад
 
Ин мане, ки доимо андар камини ман буда
Дар либоси дуст, аммо беибо душман буда
Ин ачабро бин, ки акнун
Аз масири калби ман бигзаштааст
Ин калог аз гушаи богу чаман бигзаштааст

Оре, оре
Хамчуноне к-аз табассум
Мешавад афзуда пайванди ду лаб
Лутфи лабхои шумо
Кардааст манро ба ман наздиктар
Мешавам иронитар
Мешавам точиктар

این طایفه احساس دل ما نشناسند،

بی درد مریضند، مداوا نشناسند.

بی خود شده اند از خود و بیگانه پرستند،

در خانه ی خود مادر و بابا نشناسند.

مرداب نشین گشته و درمانده و زارند،

امواج خروشنده ی دریا نشناسند.

از شرقی بریدند و به غربی نرسیدند،

رهگم زده اند، دیده ی بینا نشناسند.

در شهر ز همشهر به هر سو بگریزند،

در بادیه ها پهنه ی صحرا نشناسند.

خود چاره گر درد جهان بوده و امروز،

در چاره ی خود حکمت سینا نشناسند.

 

 

 Нашиносанд
 
Ин тоифа эхсоси дили мо нашиносанд
Бе дард маризанд, мудово нашиносанд
Бехуд шудаанд аз худу бегонапарастанд
Дар хонаи худ модару бобо нашиносанд
Мурдобнишин гаштаву дармондаву зоранд
Амвочи хурушандаи дарё нашиносанд
Аз шаркй буриданду ба гарбй нарасиданд
Рахгумзадаанд, дидаи бино нашиносанд
Дар шахр зи хамшахр ба хар су бигурезанд
Дар бодияхо пахнаи сахро нашиносанд
Худ чорагари дарди чахон будаву имруз
Дар чораи худ хикмати Сино нашиносанд
  

 

 

 

می ریزد از لبان تو بس نازنین غزل،
از آبشار موی تو تا بر زمین غزل.
تا سرخی لبان تو بر واژه ها رسید،
از حرف حرف واژه چکید انگبین غزل.

خیل نگاه مست تو از لانه پر گشود،

غاقل از آن که می نیگرد از کمین غزل.

مژگان چون سنان تو و- ابروی چون کمان،

نخچرگهی نموده اند این سرزمین غزل.

سرو سهی که می روی چون کبک خوش خرام،

ارزانی کرده نکهت خلد  برین غزل.

این شعر و وزن قافیه بلکل بهانه بود،

زیباتر از تو نیست گل، زیباترین غزل.

 

Зеботарин газал

Мерезад аз лабони ту бас нозанин газал

Аз обшори муи ту то бар замин газал
То сурхии лабони ту бар вожахо расид
Аз харф - харфи вожа чакид ангубин газал
Хайли нигохи ту аз лона пар кушуд
Гофил аз он ки менигарад аз камин газал
Мижгони чун синони ту в-абруи чун камон
Нахчиргахе намудаанд ин сарзамин газал
Сарви сихй, ки меравй чун кабки хушхиром
Арзонй карда накхати хулди барин газал
Ин вазну шеърукофия танхо бахона буд
Зеботар аз ту нест, гул,зеботарин газал

 

ياد آن شب که بودم مست در آغوش شما،
بوسه ها گرم ربوده ز لب نوش شما.
آنچنان تنگ در آغوش شما خفته بودم،
کرده این زندگی را مفت فراموش شما.
هر زمان عالم دیگر بر من وا می کرد،
در دل شب به مثل دیدیه ی نیم پوش شما.
مار بازوی شما در تن من می پیچید،
گشته افسون به افسانه ی من گوش شما.
خاطرم جمع بوده از موی پریشات شما،
دیده ام پر بوده از پیکر گلپوش شما.

Ёди он шаб

Ёди он шаб, ки будам маст  дар  огуши  шумо
Бусахо гарм  рабуда  зи  лаби  нуши  шумо
Ончунон  танг  дар  оғуши  шумо  хуфта  будам
Карда  ин  зиндагиро  муфт фаромуши  шумо
Ҳар  замон  олами  дигар  бари  ман  во мекард
Дар  дили  шаб  ба  масал  дидаи  нимпуши  шумо
Мори бозуи  шумо  дар тани  ман мепечид
Гашта  афсун  ба  афсонаи  ман  гуши  шумо
Хотирам  чамъ буд  аз  муи  парешони  шумо
Дидаам  пур  шуда  аз  пайкари  гулпуши  шумо

مرا تو سرزنش مکن،

که  سرنوشت  سرزنش نمی شود.

چرا که  سرنوشت در سرشت حک  شده،

 برای  هستی در  سرشت 

 محک شده.

به  شعرها  اشاره ام  مکن،

ز دورها  نظاره ام  مکن.

دگر مرا  مران،

مرا  بخوان.

به  مار های بازویت  به  بید پیکرم بپیچ،

دگر  هیچ،

دگر  هیچ،

دگر  هیچ.

Дигар  хеч

Маро ту  сарзаниш  макун
Ки сарнавишт сарзаниш  намешавад
Чаро ки сарнавишт  дар  сиришт хак шуда
Барои  хастй дар сиришт
Махак  шуда

Ба шеърхо  ишораам  макун
Зи  дурхо  назораам  макун

Дигар  маро  марон
Маро  бихон
Ба  морхои  бозуят  ба  беди  пайкарам  бипеч
Дигар  хеч
Дигар  хеч
Дигар  хеч

گفتی بيا،من آمدم،تنها چرا می مانی یم،
باری که خود خواندی مرا، از بهر چه می رانی یم.
جای نرفتم از برت،دست من و دامان تو،
من کودک عشق توام،بیهوده می گریانی یم.
از دورهای دور دور،عطر تورا بویده ام،
مست حضورت گشته ام،ای همدل پنهانی یم.
در کوچه های شعر نو گه گاه اگر بینی مرا،
بیگانه ام دیگر مگو،یک تاجیکم،ایرانی یم.

 

ОМАДАМ

 Гуфти биё,ман омадам,танхо чаро мемониам
Боре,ки худ  хондй маро,аз бахри чи мерониам
Чое  нарафтам аз барат,дасти ману домони ту
Ман кудаки ишки туам,бехуда мегирёниам
Аз дурхои дури дур, атри туро буйидаам
Масти хузурат гаштаам,эй хамдили пинхониам
Дар кучахои "Шеъри нав" гах гох агар бинй маро
Бегонаам дигар магу,як точикам,ирониам

 

 

آمدنم رفتن است رفتن من آمدن*
زندکی ام چیست چیست دار و گیر ما و من.
این *من* من *ما* نشد از خودی تنها نشد
چشم دلش وا نشد در قفس این بدن.
کوشش بحر بقا - فلسفه ی بودنم
بردگیی بیش نیست  این همه بردارو زن.
من به هزاران امید بر در دوست آمدم
وه۰نشیناخت او مرا گفت:برو از وظن!
رفت به باد آرزو۰عشق دلم خاک شد
پیکر من نیست جز یک جسدی در کفن.
عاشقی را گور کن در دل خود ای رفیق
عاشقی این جا محو جز به کلام و سخن.
طاقت دل طاق شد ز-این همه بیگانگی
صدق بباید که جست بیرون از این انجمن.

*مصرع از فرزاته خجندی

 

"Омаданам рафтан аст ,рафтани ман омадан"
Зиндагиам чист,чист?Дору гири мову ман
Ин "ман"и ман "мо" нашуд ,аз худи танхо нашуд
Чашми дилаш во нашуд,дар кафаси ин бадан
Кушиши бахри бако - фалсафаи буданам
Бардагие беш нест ин хама бардору зан
Ман ба хазорон умед бар дари дуст омадам
Вах,нашинохт у маро,гуфт бирав аз Ватан
Рафт ба бод орзу,ишки дилам хок шуд
Пйкари ман нест чуз як часаде дар кафан
Ошикиро гур кун дар дили худ ,эй рафик
Ошики ин чо мачу чуз ба калому сухан
Токати дил ток шуд з-ин хама бегонаги
Сидк бибояд ки чуст берун аз ин анчуман

мисра аз Фарзона

 

کاش...

 

 

برف نخست آمد و رفت
اما
کی رسد برف آخر
تو می دانی؟

هنوز پشت پنجره ی بسته
که یخ   بر ضخامت شیشه ها افزوده است
کتاب  سرد روزهارا می خوانی.

پشت پنجره
درختان همچنان با دستان عریان
به راه قناری ها در سایه ی  سکوت خفته اند
و انتظار در ساقه هایشان جوانه زده است.
این زمستان تمنای گرمی
در شاخه های درختان یخ زد
و نسیم رویدن طوفان شد
آین زمستان تبسم در لبان دختران سرما خورد
و احساس در قاب چشم ها تگرگ شد
و قندیل های  یخی در جنگل ها برگ شد.

کاش این برف آخرین باشد
تا صبر گندیده در پیوند  نور  و  گرمی آب شود
و در شاخه های خشکیده گشواره  خنده ی  آفتاب  شود

 

КОШ 

Барфи нахуст омаду рафт
Аммо
Кай расад барфи охир
Ту медони

Хануз пушти панчараи баста
Ки ях бар захомати шишахо афзудааст
Китоби сарди рузхоро мехони

Пушти панчара
Дарахтон  хамчунон бо дастони урён
Ба ёди турнахо дар сояхои сукут хуфтаанд
Ва интизор дар сокахояшон чавона задааст
Ин зимистон таманнои гарми
Дар шохахои дарахтон ях зад
Ва насими руидан туфон шуд
Ин зимистон табассум дар лабони духтарон сармо хурд
Ба эхсос дар коби чашмхо тагарг шуд
Ва кадилхои яхи  дар чангалхо барг шуд

Кош ин барфи охирин бошад
То сабри гандида дар пайванди нур ва гарми об шавад
Ва дар шохахои хушкида гушвора шуълаи офтоб шавад